ملوانان بريتانيايي

بالاخره ملوانان و سربازان بريتانيايي آزاد شدند. با شنيدن اين خبر نمي‌دانم چرا خوشحال شدم. شايد خيلي‌ها خوشحال شدند. آخر داشت بهانه‌اي مي‌شد براي هم‌صدا شدن انگلستان براي جنگ. هيچ کس از جنگ راضي نمي‌شود. داشت تندروي عده‌اي کشوري را به ورطه‌ي جنگ مي‌کشيد. بسيجي‌هاي دلاور داشتند خودنمايي مي‌کردند و شايد فيلمي ديگر مي‌ساختند. اما چه خوب که آنها آزاد شدند.
دليل ظاهري اين آزادي هم جالب بود؛ به مناسبت ميلاد پيامبر اکرم. خيلي جالب است، مگر آنها خلاف کار بودند و جرمي مرتکب شده بودند که با اين دليل ساده آزاد شدند. اگر تا اين اندازه دستگيري آنها بي‌ارزش بود چرا تا به حال آنها را آزاد نکرديد تا اين همه بحران به وجود نيايد. اين برخورد و اين نحوه‌ي آزادي را چه مي‌توان ناميد جز قدرت‌نمايي و نمايشي براي گمراه کردن. واکنش دستگير شده‌گان هم جالب بود. چنان خوشحال بودند که انگار از زندان گوانتانامو آزاد شدند. شايد اين به دليل ترسي است که مردم غرب از مسئولين ايران دارند.
ديروز با دوستان رفته بوديم پارک رازي براي فوتبال. چند جوان که من هر وقت به پارک مي‌روم آنها را مي‌بينم، درباره‌ي اين ملوانان و دستگيري آنها صحبت مي‌کردند. فحواي کلامشان اين بود که اگر ادامه‌ي دستگيري آنها منجر به جنگ شود، دستگيري آنها درست نيست. يکي از آنها که بيشتر از بقيه صحبت مي کرد گفت، « اگه جنگ بشه و آمريکاييا منو بگيرن، هر چي اطلاعات بخوان مي‌دم، چون اين جنگ و که من راه نينداختم. ديگه گذشت اون روزي که مي‌خوابيدن تانک از روشون رد بشه.» اين ديدگاهي است که او داشت. وقتي اخبار به تمام اقشار جامعه از جمله اين قشر برسد، آنها هم تحليل‌هايي خوب و بد دارند که نشان از بي‌تفاوت نبودن آنها است.
در هر حال مسأله‌ي ملوانان بريتانيايي که مي‌رفت مشکل ساز شود، برطرف شد و دست کم من خوشحالم.